magic-land.pl

Wakacje w domu Wilsonów nie zaczęły się za dobrze. Hannah, Charles i Leslie wrócili do domu w Edynburgu od razu po zakończeniu roku szkolnego, a felerne wieści o wybrykach Elektry dotarły do nich następnego dnia. Rodzina zamiast sprzątać i ogarniać dom, który stał pusty od roku podczas kiedy oni byli w szkole, siedzieli w tej zapuszczonej ruderze w ciszy przy kuchennym stole, a Hannah od czasu do czasu coś wyklinała i rozwalała jakieś przypadkowe graty, które stanęły jej na drodze. Siedzieli tak w trójkę do późnej nocy dywagując na temat tego co stanie się teraz z Elektrą, snując same czarne scenariusze, jednak na głowie Hanki była też przez cały dzień inna myśl: gdzie do cholery byli Flora i Anthony? Były to w końcu pierwsze wakacje kiedy oboje byli już pełnoletni, Hannah nie zdziwiłaby się gdyby po prostu już nigdy tutaj nie wrócili.
Trójka rodzeństwa siedziała tak do późnej nocy kichając od kurzu z brzuchami burczącymi od głodu, aż w końcu dwójka najmłodszych zasnęła na kanapach na dole, a Hanka wyszukała sobie jakąś starą butelkę wina, która ululała ją do snu obok brata i siostry.
Z samego rana gdy Gloria wkroczyła do ich domu, ich trójka nadal spała rozbebeszona na kanapie w salonie, a jej donośny głos od wejścia obudził ich ze snu. Hanka zerknęła na zegarek i zorientowała się, że już późno. Gdy Stark weszła do pokoju, mogła zobaczyć ten obraz nędzy i rozpaczy, jaki panował na Violent Street 13. Młodsi Wilsonowie przewracali się jeszcze z boku na bok, a Hanka podniosła się z trudem, a pusta butelka po winie potoczyła się po podłodze robiąc masę rabanu.
– Gloria... – powiedziała z lekkim zdziwieniem, przecierając oczy. No tak, z Elektrą zamkniętą w Azkabanie za zabójstwo, Gloria Stark chyba awansowała na jej najlepszą przyjaciółkę. – Sorry za ten bałagan, dopiero wczoraj przyjechaliśmy i nic jeszcze nie udało nam się zrobić – powiedziała zgodnie z prawdą. Dom Wilsonów nigdy nie należał do luksusowych miejsc, ale teraz był w wyjątkowo opłakanym stanie.
– Wstawajcie, idźcie sprzątać na górę, ja z Glorą posprzątamy na dole – powiedziała, szturchając siostrę i brata, którzy leniwie zaczęli podnosić się do pozycji siedzącej. Leslie wspomniała coś na temat tego, że jest głodna, na co Hanka odparła: – Wszystko po kolei, coś wymyślę... – powiedziała, co oznaczało tyle, że nie mają nic w domu a na domiar złego nie mają pieniędzy, więc najstarsza siostra będzie musiała znowu kombinować całe lato jak wykarmić te dwie gęby i jeszcze na dodatek swoją. Gdy Leslie i Charles udali się na górę, Hanka usiadła przy kuchennym stole i zaprosiła przyjaciółkę, aby do niej dołączyła.
– Ale się kurwa porobiło... – powiedziała tylko, chowając twarz w dłoniach. – Wiesz coś więcej niż piszą w Proroku? – Zapytała.

Hannah pomimo swojej dumy wcale nie była osobą, która odmawiała pomocy. Nie przyjmowała pomocy charytatywnej od byle kogo, ale swoim przyjaciołom pozwalała sobie pomagać jeśli znalazła się w ciężkiej sytuacji, a teraz zdecydowanie w takiej była.
– Dzięki, Gloria. Na pewno się odwdzięczę albo przynajmniej oddam Ci już jak wybiorę się do pracy wakacyjnej. Cała trójka nasza będzie musiała pracować, a na pewno Leslie, bo Charles może powinien zostać w domu i się uczyć na przyszły rok – powiedziała, bo miała świadomość tego, że jej najmłodsza siostra nie była najpilniejszą uczennicą, za to przyszłość jej brata była ważniejsza niż parę sykli więcej w domowej sakiewce. Hannah siedziała smętnie przy stole spoglądając na Glorię, ale potem wstała i wstawiła stary, czerwony czarnik na ogień na kuchence aby zrobić herbatę. Co jak co, ale zapas Earl Graya miała zawsze niezależnie od okoliczności, w jakich się znalazła. Zaraz zalała dwa kubki gorącą wodą i jeden postawiła przed Starkówną. Słysząc wieści na temat Abraxa, Hannah niemal zakrztusiła się.
– Chłopakiem Twojej siostry? – Zapytała wytrzeszczając lekko oczy, nie mając pojęcia, że ta tragedia w jakiś sposób pośrednio dotyka też Glorii. – Stelli? – Zapytała jeszcze retorycznie będąc na 99% pewna że to o nią właśnie chodzi, bo o ile dobrze kojarzyła, najmłodsza siostra Glorii to był lekki czubek. Zamilkła na chwilę, bo postać Abraxa zaczynała nabierać kształtów w jej głowie, nie był już tylko imieniem i nazwiskiem na stronie Proroka Codziennego.
– Nie wiem co Ci powiedzieć... Po tym wszystkim nie wiem już sama, z kim się tak naprawdę zadawałam – powiedziała cicho, patrząc na to, jak płyn w jej kubku ciemnieje powoli w miarę zaparzania herbaty. – Myślisz, że znasz kogoś przez tyle lat i dałbyś sobie rękę obciąć za to, że nie zrobią nic tak niewybaczalnego... A potem pewnego dnia budzisz się i chodzisz bez ręki – powiedziała z cichym westchnięciem, myśląc o fakcie, że zapewne nie dowie się już z ust Elektry tego, co tak naprawdę wydarzyło się ostatniego dnia szkoły w tej przeklętej zamkowej łazience. Nie widziała aby ktokolwiek z Ministerstwa pozwolił jej z nią porozmawiać, a z tego co było jej wiadomo, w Azkabanie nie uskuteczniali odwiedzin.
– Myślę, że dowiemy się na sali sądowej co zaszło tamtej nocy – dodała jeszcze, wzruszając ramionami, ale bynajmniej nie dlatego, że było jej to obojętne. – Mam nadzieję, że Elektra będzie miała dobry powód ku temu, dlaczego go zabiła – rzekła na koniec, podstawiając swój kubek bliżej koleżanki, żeby polała jej trochę tej nalewki do środka. Ścisnęła jej wyciągniętą rękę i uśmiechnęła się blado, acz porozumiewawczo w jej stronę. Wtedy obie zabrały się za sprzątanie, Hanka za pomocą różdżki myła naczynia w zlewie, które stały tam chyba od świąt bożego narodzenia, a Gloria dyrygowała ścierkami, które ścierały szafki i blaty.