magic-land.pl

//Pokój Wspólny Gryffindoru, godziny nocne.

Minął tydzień, odkąd Hamilton wróciła do zamku. Zaledwie kilka dni, odkąd wyszła ze Skrzydła Szpitalnego. Wracała powoli do normalnego, codziennego życia. Starała się, jak mogła wrócić do normalnego funkcjonowania. Codziennie meldowała się w Skrzydle Szpitalnym, u pielęgniarki, gdzie dostawała eliksiry - zarówno te uspokajające jak i przeciwbólowe i na sen. Do tego jeszcze była częstym gościem u opiekunki Gryffindoru, Fessonhay. Wszyscy dawali jej taryfę ulgową, wszyscy starali się przy niej chodzić na palcach. No, prawie wszyscy.
Dzisiaj była wyjątkowo zdenerwowana. Po tym nieszczęsnym ataku paniki na VI piętrze była nieswoja. Owszem, razem z Elijahem i Marcello poszli do Skrzydła Szpitalnego - obiecała im, że z nimi pójdzie, więc poszła. Pielęgniarka nic prócz wspomocy na uciszenie nerwów nie była w stanie jej przepisać. Musiała sobie radzić sama (mimo niezadowolenia chłopaków). Dlatego resztę wieczoru spędziła w Pokoju Wspólnym, otoczona znajomymi. Nie, nie spotkała się z chłopakiem, mimo namawiania jej na to przez Warda, który chyba postawił sobie za punkt honoru o wszystkim pisać Ślizgonowi. Oczywiście wiedziała, że chciał dobrze, ale czuła się z tym wszystkim nieswojo. Nie dość, że ludzie na nią patrzyli jak na okaz w zoo, bo wróciła do zamku po porwaniu, żywa, to jeszcze to wszystko...
To było trochę za dużo dla niej. Znów nie mogła usnąć. Zbliżała się pełnia i chociaż była pewna, że nie została ugryziona, gdy tylko o tym pomyślała od razu serce jej przyspieszało. Gdy leżała już drugą godzinę i nie mogła zasnąć, postanowiła wstać. Zrobiła to po cichu, nie chcąc nikogo obudzić. Wyszła ze swojego dormitorium, w piżamie z krótkim rękawkiem i długimi spodniami do ziemi, po czym spokojnie przeszła do Pokoju Wspólnego. Na szczęście dla niej nikogo w nim nie było. Nie przeszkadzało jej towarzystwo innych osób, jednak mogła to być jedna osoba, ewentualnie dwie. Mimo pozytywnego nastawienia do ludzi aktualnie starała się ich unikać i tylko przebywać w gronie najbliższych. A dobrze wiadomo, że gdyby Rhi mogła, to przyjaźniła by się ze wszystkimi. Ale miała kilka takich osób na szczęście.
Podeszła do kanapy naprzeciw kominka i usiadła na niej, podciągając kolana pod brodę i objęła je rękami. Westchnęła cicho. Wbiła spojrzenie w ogień w kominku i tak siedziała, czekając, aż sen przyjdzie. A on jak na złość nie chciał przyjść...

Pogrążona w swoich myślach, ze wzrokiem wbitym w płonący kominek całkowicie się zatraciła. Gdyby tylko się rozejrzała dokładnie, wchodząc do Pokoju Wspólnego, pewno by i dojrzała Mortimera, nawet nie do końca schowanego przed jej wzrokiem. No i usłyszałaby jednak muzykę. Jeśli to można było nazwać muzyką.
Słysząc, jak ktoś odchrząka obok, zamrugała oczami i szybko skierowała spojrzenie na chłopaka. Widać było, jak jej umysł działa ze spowolnieniem, bo dopiero po sekundzie czy dwóch jej oczy się rozszerzyły, a sama dziewczyna wydała się być zaskoczona, że ktoś tutaj jest o tak później porze.
- Oh, cześć Mortimer. Nie zauważyłam Cię. - no shit Sherlock, dało się to odgadnąć dość szybko. Spuściła nogi na ziemię i złapała za czerwoną poduszkę z kanapy, obejmując ją rękami przytulając ją do piersi. Skierowala spokojnie spojrzenie na chłopaka i uśmiechnęła się delikatnie. - Co tu robisz o tej godzinie?
Bywały osoby, które lubiły przebywać w Pokoju Gryfonów bardzo późno, ale z tego, co się orientowała - a przynajmniej jeszcze przed porwaniem - raczej pokój był pusty na noc. Zdarzały się co prawda jakieś niedobitki, które błądziły, lub którym nie chciało się wracać do dormitorium na noc, na co dziewczyna w pierwszym momencie reagowała przewróceniem oczami, potem namaiwała na udanie się do wygodnego łóżka, aż w końcu czasami machała ręka, bo to były niereformowalne osoby. I po prostu szkoda było jej czasu, by próbować ich zmienić. Skoro tak chcieli, tak woleli...

Może i czasami Mortimer zachowywał się jak stalker. A przynajmniej takie słowa do niej dochodziły, jak niektóre dziewczyny z domu Godryka go przyuważały. Hamilton chyba nigdy tak nie uważała. Albo nigdy nie czuła się w ten sposób, co jakiś czas wymieniając tych parę zdań z chłopakiem. A nawet i nieco częściej, mimo, iż chłopak był dość niezręczny towarzysko. Grali w jednej drużynie, byli z tego samego roku - musieli ze sobą rozmawiać co jakiś czas. Zwłaszcza, że Rhi - jako kapitan jeszcze - starała się mieć ze wszystkimi w miarę dobry kontakt. Ktoś naprawdę musiał zajść jej za skórę, by Hamilton miała o kimś złe mniemanie.
Uśmiechnęła się słysząc, co takiego czyta Barnbrook. To raczej nie jest coś, co lekką ręką by czytali inni uczniowie. Ludzie byli różni, ale chyba nie znała drugiej takiej osoby, jak on. Zapewne nieco przez to ciężko bylo mu złapać dobry kontakt z innymi osobami.
- Lekka lektura mówisz? Pewno mało osób podziela Twoje zainteresowania, co? Pierwszy raz chyba slyszę, że maszyny tortur to lekka lektura przed snem... - powiedziała cicho, kiwając w zamyśleniu głową. Dobra, dla niej aktulnie to na pewno byłaby ciężka lektura, po tym całym porwaniu. Jednak temat, który chwilę potem zarzucił chłopak ją nieco zainteresował. Przekrzywiła głowę, kręcąc nią, gdy zapytał czy słyszała o czymś takim. Spojrzała na książkę, którą wystawił w jej stronę, ale zaraz zmarszczyła nieco nos i zamrugała zaskoczona oczami. - Flet hańby? Czemu karano nim osoby źle zachowujące się w kościele? Flet jakoś nie kojarzy mi się z kościołem, prędzej organy... Chyba, że jako jedna z piszczałek, to wtedy może widzę jakieś połączenie, ale tak...
Opadła plecami na oparcie kanapy i westchnęła. Znów pokręciła głową.
- Nie, nie mogę. Im bliżej pełni, tym bardziej zestresowana jestem. I jakoś wpływa na moje spanie, nawet eliksiry od piguły nie pomagają jakoś super. Pewno niedługo mnie zmoży, ale muszę trochę przeczekać...

Każdy człowiek miał swoje zainteresowania. Aczkolwiek miała wrażenie, że kogoś podobnego do Mortimera to trochę ze świecą szukać. nie znała drugiej osoby, która pochłaniałaby takie lektury jak on. Dla niektórych to bylo wręcz straszne i mogło wywoływać strach. Ona tak nie myślala. Zainteresowanie Mortimera było dla niej na pewno interesujące, choć nie na tyle, by się w nie mocno zagłębić. A już na pewno nie w obecnej sytuacji.
- To w sumie dobrze, że jesteś dość elastyczny. Podejrzewam, że mało osób podchodzi w tej sposób, albo tak mówią i ciężej im to przychodzi potem w rozmowie. - stwierdziła dość pewnym tonem, kiwając powoli głową. Sama starała się być w miarę elastyczna, chociaż ona nie miała z tym najmniejszego problemu - co zresztą pokazała poprzez zainteresowanie się chwilę później tematem fletem hańby.
- Wiesz co... Podstawowe pytanie - jak działał taki flet hańby? Masz tam to opisane w książce? Bo aż serio jestem teraz zainteresowana. Jedyne, co jestem w stanie sobie wyobrazić, to dostanie po głowie fletem... Ale tak jak mówisz, to Holendrzy, więc może po prostu faktycznie za nimi nie nadążam... - a skoro już rozpoczęli ten temat, Hmilton naprawdę było zaciekawiona, w jakis sposób niby to działało. I kto to był falszywy muzykant. Koniec, przepadł, teraz się nie wymiga od odpowiedzi.
Słysząc jego propozycję dotyczącą pełni, skinęła powoli głową. Przesunęła spojrzenie na kominek, wpatrując się w ogień przez jakiś czas. Może i miało to sens, co powiedział - ale w tym momencie ciężko jej było o tym myśleć. Westchnęła, przymykając powieki.
- Jest to na pewno rozwiązanie, ale... Chyba to wszystko, co się stało jest na razie zbyt świeże w mojej głowie. Ale może za dwie, trzy pełnie... Kto wie? - tylko teraz trzeba by wymyślić, co takiego zrobić w pełnię...

Gdy pokazał jej książkę, a dokładnie obrazek jak takowe narzędzie tortur wyglądało, Rhinna faktycznie wbiła swoje spojrzenie w konkretną stronę. To, co mówił brzmiało dość dziwnie, specyficznie, ale nie oszukujmy się - same narzędzia tortur brzmiało... okropnie. A to, co ludzie wymyślali, naprawdę było czasem istną czarną magią.
- No faktycznie mocno niewygodna pozycja... Jak to ogarnąć, współczuję ludziom, którzy tego doświadczyli... Chociaż według niektórych zapewne im się należało, tak jak mówisz - ale i tak, to dla mnie niepojęte, takie techniki. Znaczy... No wiesz, sama gram i śpiewam i nie wyobrażam sobie, że gdybym miała zaśpiewać coś fałszywie, ktoś mnie zakuje we flet hańby. Brrr, w życiu! - aż ją ciarki przeszły.
Spojrzała na książkę, którą chłopak odłożył na stolik. Przez chwilę nawet kminiła, czy by jej nie pożyczyć, ale może jednak nie w tym momencie? Starała się unikać teraz ciężkich tematów.
- Może nie w tym momencie, ale... Zobaczymy, jak będę ogarniać w przyszłym roku. Jeśli będzie dobrze, to kto wie - może poproszę Cię o pożyczenie nowej lektury do czytania przed spaniem? - uśmiechnęła się w jego kierunku, przesuwają spojrzenie z książki na chłopaka. Ciężko jej było powiedzieć, czy teraz czytanie o torturach byłoby dla niej wskazane. Pewno nie, więc wolała nie prowokać losu.
- Może. Chociaż jeszcze nie wiem, co będę robić w wakacje. Nie zdziwię się, jeśli ojciec mnie nigdzie nie puści i zamknie pod kluczem, wiesz? Już nawet nie chciał mi pozwolić wrócić do szkoły, Fessonhay go przekonała tak naprawdę... - Hamilton przewróciła oczami i westchnęła cicho. Nie mogła się przyzwyczaić do nowego ojca. Miała powoli go dość. Ale to nadal był jej ojciec. Chwilę potem jednak chłopak zdradził swoje plany na wakacje co ją odciągnęło od złych myśli. - [/color]Oh! Nie wiedziałam, że są konferencje w branży pogrzebowej! O czym wtedy na nich rozmawiacie?[/color]