magic-land.pl

JEST TO WYJEC!

Zanim ktokolwiek zdążył zorientować się, co się dzieje, na środek Małej Sali, w której studenci spożywali swoje posiłki, wleciała czerwona koperta, która natychmiast otworzyła się z hukiem, wypełniając pomieszczenie donośnym, pełnym złości głosem Zenobiusza Zabiniego.
- TAYTH BRANDON! TY MENDO NIEMYTA! - wrzask, który rozniósł się echem, zmusił nawet najgłośniejszych studentów do zamarcia przy stole i spojrzenia w stronę Brandona. - CZY TY JESTEŚ KOMPLETNIE POZBAWIONY JAKIEJKOLWIEK PRZYZWOITOŚCI?! CZY TY NIE MASZ W OGÓLE MÓZGU? CZY WYSSAŁEŚ DEBILIZM Z MLEKIEM MATKI?! - wyjec kontynuował, jakby całe pomieszczenie miało spłonąć od furii, która wylewała się z każdego kolejnego słowa, które zapisał na nim Zen.
- NIE DOŚĆ, ŻE ZROBIŁEŚ SOBIE WYCIECZKĘ W MOIM CIELE - głos Zena brzmiał coraz bardziej gniewnie, aż sztućce zaczęły drżeć na stołach. Komuś wylała się na spodnie herbata. - I WYKORZYSTAŁEŚ JE DO TAKICH OHYDNYCH, PATOLOGICZNYCH CELÓW, TO JESZCZE TERAZ, GDY MIELIŚMY POROZMAWIAĆ, KONTYNUUJESZ ATAKOWANIE MNIE PRZEZ ROZPIĘCIE ROZPORKA W MIEJSCU PUBLICZNYM, TAYTH?! NAPRAWDĘ?! - kilku obecnych profesorów próbowało powolnie zapanować nad sytuacją, ale Wyjec nie zamierzał przestać. Jedynie zmienił stronę, z której darł się na Brandona. - JESTEŚ NIE TYLKO ŻAŁOSNY, ALE TEŻ KOMPLETNIE POZBAWIONY WSTYDU! - Zenowy głos stał się jeszcze wyższy, przepełniony odrazą. - MYŚLISZ, ŻE DA SIĘ TO JAKOŚ WYJAŚNIĆ? ŻE JAKOŚ ZACZNIESZ TO TŁUMACZYĆ?! OTÓŻ NIE, BRANDON! NIE MA WYTŁUMACZENIA! JESTEŚ CHORYM, BEZMYŚLNYM DUPKIEM, A JEŚLI JESZCZE RAZ SPRÓBUJESZ PODNIEŚĆ RÓŻDŻKĘ NA MNIE, NA MOJE CIAŁO, CZY CHOĆBY SPOJRZEĆ W MOIM KIERUNKU, TO PRZYSIĘGAM NA MERLINA, ŻE POZNAJESZ SIĘ Z TROLLAMI W GŁĘBINACH ZAKAZANEGO LASU! - na końcu głos Zena ucichł nieco, ale Wyjec wyszczerzył się złowrogo. - I ZAPAMIĘTAJ, TAYTH. MÓJ ROZPÓR TO NIE TWOJA SPRAWA. IDŹ SPRAWDZAĆ SWOJE, O ILE W NIM COŚ W OGÓLE MASZ, ZBOCZONY GNOMIE! NIGDY CI NIE WYBACZĘ KOLEJNEGO UPOKORZENIA MNIE W HOGSMEADE! - koperta zapaliła się i spłonęła w powietrzu, zostawiając po sobie tylko smród siarki i drżące w ciszy stoły w Wielkiej Sali. Powoli zaczęły się też szepty między studentami. I tak to wyglądało... Wyjec od Zabiniego.